انتظار

شوق انتظار...

arameshitufani — Tue, 12 Feb 2008 05:45:18 GMT

موعود!

دیر هنگامی است که چشمان منتظرانت به راهت دوخته

وجان ودل به شراره های اشتیاقت سوخته.

باغ آرزوها به شوق بهار روی تو خزانها را میشمارد

وچکامههای خونین شقایق را مینگارد،

نرگسها داغ هجر تو بر سینه دارند،

عروسان چمن جز به مژده جمال دلارایت سر زحجله عیش برنیارند،

مهدیا!

معراج نشینی بگذار واز پرده غیبت به درآی

ورخسار محمدی بنمای،

که خیل منتظران به جان آمده از حقارت و عیدهای دنیایی

چشم بر بلندای وعده دیدار تو دارند.

ای گوش عرش الهی!آرمان انتظار را به کوله بار صبر ویقین

بر دوش میکشیم وبه ترنم آوای ظهور سرخوشیم

هر بامداد،یاد طلوع تو را در سینه میپروانیم

و پرتو چهره تو را در دیده نقش میزنیم.

عمری است که اشکهایمان را

در کوره سوزان حسرت ها انباشتهایم

وانتظار جمعهای را میکشیم

که جویبار ظهورت از پشت کوههای غیبت سرازیر شود

تا آن کوره را بدان آب غاموش سازیم

وآن حسرتها را به دریا ریزیم.

سبکبار، تن خستهمان را در زلال آن بشوییم.

ای امید بی پناهان، بیا...بیا.

از ثری تا به ثریا،دلهای بی قراران،شیدای یک نگاه توست.

از سوی ما تا ماسوی جانهای بیپناهان،نثار قدمهای تو باد.

بیا و روزه داران غیبت را به افطار فرج بنشان

وقضای عهد انتظار را دستی برافشان.

مرخصی

nagoftehayeman — Tue, 01 Jan 2008 16:06:18 GMT

سلام .

به دلیل امتحانات،

مراجعه نفرمایید.

حتی شما دوست عزیز....

حرف دل!!..

nagoftehayeman — Sat, 22 Dec 2007 06:38:18 GMT

خدایا !

این دل شکسته را جز دستهای مهربان تو درمانی نیست واین دست

بسته را جز از ابر احسان تو بارانی ، نه.

خدایا !

این جگر سوخته در آتش هجرانت را واین جان گداخته در زیر تشعشع

سوزان فراقت را هیچ چیزجز خنکای نسیم وصل تو آرام نمی کند .

خدایا !

چگونه توانم شکر تو گویم که جسم و جانم از آن توست...

خدایا !

آیا سزاست که مرا همچون تشنه ای بر لب آب بری و آب نداده برگردانی .

تو خود از حال من آگاهی!! اگر آنی مرا به حال خود واگذاری ...

خدایا !

مرا یاری فرما تا بتوانم بالی شوم برای عروج گنج نهانم نه پرده و غباری

بر رویش.

خدایا !

و در آخرت به کدامین عملم نازم !!؟

به نمازم!.. نمازی که جزتو همه در یادم بودند...

به روزه ام!.. روزه ای که تنها نخوردن و نیاشامیدن را در ذهن می پروراندم.

به شب زنده داری ام!.. که خود دانی در آن زمان یا خواب هم صحبتم بود و یا...

و خدایا !

باز هم می گویم که این بنده را دریاب در حالی که می دانم

باید خود را دریابم تا مرا دریابی.

افسوس که بر گنج شما پرده شمایید..!!

nagoftehayeman — Fri, 21 Dec 2007 14:09:18 GMT

ای قوم به حج رفته کجایید... کجایید؟

معشوق همین جاست، بیایید... بیایید

معشوقِ تو، همسایۀ دیوار به دیوار

در بادیه، سرگشته، شما در چه هوایید؟

گر صورتِ بی صورت معشوق ببینید

هم خواجه و هم خانه و هم کعبه شمایید

ده بار از آن راه بدان خانه برفتید

یک بار از این خانه بر این بام بر آیید

آن خانه لطیف است، نشانهاش بگفتید

از خواجه آن خانه نشانی بنمایید

یک دستۀ گل کو، اگر آن باغ بدیدید..!؟

یک گوهر جان کو، اگر از بحر خدایید...!؟

با این همه آن رنج شما، گنج شما باد

افسوس که بر گنج شما، پرده شمایید

انسان خانه خداست....

nagoftehayeman — Tue, 18 Dec 2007 06:17:40 GMT

قصه خود را بگفتم دوش با فرزانه ای

گفت باور می ندارم من چنین افسانه ای

از درونم بر زبان راندم من اسرار مگوی

گفت: یا مستی برادر جان و یا دیوانه ای

چون گرفتم دامنش را تا مرا چیزی دهد

گفت: بگشا چشم تا بینی که خود شاهانه ای

گفتمش یک جرعه ام زآن می بده خندید وگفت:

جام بر کف داری و حیران پی میخانه ای

گرد او چرخی زدم تا ناگهان دستم گرفت

گفت: من شمعم ولیکن تو مگر پروانه ای؟

گفتمش بیگانه ام، آری؛ ولی دیوانه ام

گرد خود چرخی زد و گفتا که کو بیگانه ای؟

گفتمش گر نیستم بیگانه آخر این ز چیست ؟

گفت: گنجی در نهان داری ولی ویرانه ای

آهی از دل برکشیدم اشکم از دیده چکید

سیل اشک ازدیده اش بر خاک شد سیلانه ای

در میان موج و طوفان هستی ام بر باد رفت

تا که در آن بحر دیدم کشتی علیانه ای

چون درآن کشتی شدم درگوش من آهسته گفت:

نیک بنگر تا ببینی با چه کس همخانه ای

من در آن کشتی ندیدم جز که نور ایزدی

« گشت این پس مانده اندرعشق او پیشانه ای»

سیل رفت وموج رفت ومرغ طوفان نیزرفت

یار رفت و یاد ماند و در دلم دردانه ای

arameshitufani — Wed, 12 Dec 2007 06:34:34 GMT

به نام یکـــتای مهربانم

نیروی امــــــــید؛

چهار شمع به آرامی می سوختند. فضا خیلی آرام و لطیف بود.

صدای صحبت کردنشان به گوش می رسید.

اولین شمع گفت: من آرامش و صلح هستم! اما هیچکس قادر نیست

مرا روشن نگه دارد. من اعتقاد دارم که روزی خاموش خواهم شد.

با این حرف شعله شمع به سرعت کم نور و تیره شد و به طور کامل خاموش گشت.

دومین شمع گفت: من ایمان هستم ! بیشتر از هر چیز دیگر مورد نیاز نیستم...

بنابراین دیگر معنی ای ندارد که من بیشتر از این روشن

بمانم؛وقتی شمع صحبتش را تمام کرد ...نسیم ملایمی وزیدن گرفت

و شمع را خاموش کرد.

سومـین شمع غمگنانه گفت:؛من عشق هستم! من قدرت اینکه روشن

باقی بمانم را ندارم.مردم مرا کنار می گذارند و اهمیت مرا متوجه نمی شوند.

آنها حتی فراموش می کنندکه عاشق کسانی باشند که از همه به آنان نزدیک ترند.

؛و بعد بلافاصله خاموش شد.

ناگهان...

یک بچه وارد اتاق شد و دید که ۳ تا از شمع ها نمی سوزند.؛چرا شما نمی سوزید؟

قرار بود شما تا آخر زنده بمانید؛با گفتن این حرف کودک شروع به گریستن کرد...

بالاخره چهارمین شمع گفت:؛فرزندم !نترس...تا وقتی هنوز من می سوزم ما می توانیم

شمع های دیگر را حیاتی دوباره ببخشیم...من امید هستم!؛

با چشمانی درخشان کودک شمع امید را برگرفت و بقیه ی شمع ها را روشن کرد.

(پند اخلاقی )شعله ی امید نباید هیچ وقت از زندگی شما خاموش شود...و اینکه هرکدام

از ما می توانیم سرشار از امید...ایمان...آرامش و عشق باشیم!!

روزگار خوبی داشته باشی...

دوستدارت آرامش ایمان عشق و امـــــــــــید و...

یاحق

عقد آسمانی

nagoftehayeman — Wed, 12 Dec 2007 06:06:18 GMT

سالگرد این پیوند بی نظیر خلقت

بر شیعیان مبارک

سلام بر تو ای آینه جود الهی..

nagoftehayeman — Tue, 11 Dec 2007 06:01:18 GMT

درود و صلوات خدا بر جواد الائمه(ع)

آن هنگام كه باميلادش جلوه زيباى مبارك‏ترين مولود

را رقم زد و آن هنگام كه باقامت زيباى امامت‏خويش

قيامتى از شكوه و جلال و عظمت الهى رامتجلى ساخت

و آن زمان كه در آخر ذى قعده سال 220 هجرى ديده

ازجهان فرو بست و با غروب غمگنانه و افتخار آفرين

خويش تجلى بخش‏آيات جهاد و شهادت گشت.

زندگی

arameshitufani — Wed, 05 Dec 2007 07:19:18 GMT

>>زندگی<<

زندگی تکه کاهیست که کوهش کردیم.

زندگی کوه بزرگی است که کاهش کردیم.

زندگی نیست به جزنم نم باران.

زندگی نیست به جز دیدن یار.

زندگی نیست به عشق حرف محبت به کسی ور نه هر خار وخسی کرده بسی.

زندگی تجربه تلخ،فراوان دارد دو سه پس کوچه اندازه یک عمر بیابان دارد.

زندگی گه گاهی مثل یک کوه بلند است مثل یک کاه سبک.

زندگی بیشترین سنگینی است.

زندگی گه گاهی مثل یک شمع می سوزد گرد پروانه خویش.

زندگی بیشترین سوختن است درس آموختن است.

زندگی بیشترین فانوس است لب دریای خیال آویزان

میتوان آن را دید ونه بیش روشن است به اندازه خویش.

گه گاهی چلچراغی است عظیم

همه جا نور دلش گسترده روز به شب آورده.

گه گاهی زندگی رنگ طلاست.این طلا نیست بلاست.

زندگی بیشترین کمرنگ است آب هم آبی نیست بی رنگ است.

زندگی یک خدا هم دارد که من از او نمی ترسم

خود او میگوید مهربان است.مهربان ترس ندارد جانم.

زندگی تابلویست نیمه راه که ز سر منزل مقصود

خبر آورد کار او هشدار است.

گر مسافر رهش بیدار است.

زندگی هر طرفش دیوار است گه گاهی درو پنجره ای هم دارد.

کاش میشد که خدا خانه اش پر پنجره بود.

چند تا کافی نیست همه را باید دید.

مقصد

arameshitufani — Tue, 04 Dec 2007 21:03:18 GMT

قطاری که به مقصد خدا می رفت لختی در ایستگاه

دنیا توقف کرد و پیامبر رو به جهانیان کرد و گفت:

مقصد ما خداست، کیست که باما سفر کند؟

کیست که رنج و عشق توامان بخواهد؟

کیست که باور کند دنیا ایستگاهی است٬

تنها برای گذشتن؟

قرن ها گذشت اما از بیشمار آدمیان٬

جز اندکی بر آن قطار سوار نشدند٬

از جهان تا خدا هزار ایستگاه بود.

در هر ایستگاه که قطار می ایستاد،

کسی کم میشد قطار می گذشت و

سبک می شد، زیرا سبکی قانون خداست.

قطاری که به مقصد خدا می رفت،

به ایستگاه بهشت رسید.

پیامبر گفت اینجا بهشت است٬

مسافران بهشتی پیاده شوند

اما اینجا ایستگاه آخر نیست.

مسافرانی که پیاده شدند بهشتی شدند٬

اما اندکی باز هم ماندند.

قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند.

آنگاه خدا رو به مسافرانش کرد و گفت:

درود بر شما؛ راز من همین بود.

آن که مرا می خواهد ٬

در ایستگاه بهشت پیاده نخواهد شد.

و آنگاه که قطار به ایستگاه آخر رسید

دیگر نه قطاری بود و نه مسافری.