انتظار

این دل شکسته را جز دستهای مهربان تو درمانی نیست واین دست

 بسته را جز از ابر احسان تو بارانی ، نه.

خدایا !

این جگر سوخته در آتش هجرانت را واین جان گداخته در زیر تشعشع

 سوزان فراقت را هیچ چیزجز خنکای نسیم وصل تو آرام نمی کند .

 آیا سزاست که مرا همچون تشنه ای بر لب آب بری و آب نداده برگردانی .

تو خود از حال من آگاهی!! اگر آنی مرا به حال خود واگذاری ...

خدایا !

مرا یاری فرما تا بتوانم بالی شوم برای عروج گنج نهانم نه پرده و غباری

بر رویش.

خدایا !

و در آخرت به کدامین عملم نازم !!؟

به نمازم!.. نمازی که جزتو همه در یادم بودند...

به روزه ام!.. روزه ای که تنها نخوردن و نیاشامیدن را در ذهن می پروراندم.

به شب زنده داری ام!.. که خود دانی در آن زمان یا خواب هم صحبتم بود و یا...

و خدایا !

 باز هم می گویم که این بنده را دریاب در حالی که می دانم

باید خود را دریابم تا مرا دریابی.