انتظار

موعود!

دیر هنگامی است که چشمان منتظرانت به راهت دوخته

 وجان ودل به شراره های اشتیاقت سوخته.

باغ آرزوها به شوق بهار روی تو خزان­ها را می­شمارد

 وچکامه­های خونین شقایق را می­نگارد،

نرگس­ها داغ هجر تو بر سینه دارند،

عروسان چمن جز به مژده جمال دلارایت سر زحجله عیش برنیارند،

مهدیا!

معراج نشینی بگذار واز پرده غیبت به درآی

 ورخسار محمدی بنمای،

که خیل منتظران به جان آمده از حقارت و عیدهای دنیایی

چشم بر بلندای وعده دیدار تو دارند.

ای گوش عرش الهی!آرمان انتظار را به کوله بار صبر ویقین

بر دوش می­کشیم وبه ترنم آوای ظهور سرخوشیم

هر بامداد،یاد طلوع تو را در سینه می­پروانیم

 و پرتو چهره تو را در دیده نقش­ می­زنیم.

عمری است که اشکهایمان را

 در کوره سوزان حسرت ها انباشته­ایم

 وانتظار جمعه­ای را می­کشیم

 که جویبار ظهورت از پشت کوه­های غیبت سرازیر شود

تا آن کوره را بدان آب غاموش سازیم

وآن حسرت­ها را به دریا ریزیم.

سبکبار، تن خسته­مان را در زلال آن بشوییم.

ای امید بی پناهان، بیا...بیا.

از ثری تا به ثریا،دلهای بی قراران،شیدای یک نگاه توست.

از سوی ما تا ماسوی جان­های بی­پناهان،نثار قدم­های تو باد.

بیا و روزه داران غیبت را به افطار فرج بنشان

وقضای عهد انتظار را دستی برافشان.

به نام یکـــتای مهربانم

>>زندگی<<

زندگی تکه کاهیست که کوهش کردیم.

                   زندگی کوه بزرگی است که کاهش کردیم.

                                                      زندگی نیست به جزنم نم باران.

                                          زندگی نیست به جز دیدن یار.

زندگی نیست به عشق حرف محبت به کسی ور نه هر خار وخسی کرده بسی.

زندگی تجربه تلخ،فراوان دارد دو سه پس کوچه اندازه یک عمر بیابان دارد.

زندگی گه گاهی مثل یک کوه بلند است مثل یک کاه سبک.

                         زندگی بیشترین سنگینی است.

زندگی گه گاهی مثل یک شمع می سوزد گرد پروانه خویش.

زندگی بیشترین سوختن است درس آموختن است.

زندگی بیشترین فانوس است لب دریای خیال آویزان

         می­توان آن را دید ونه بیش روشن است به اندازه خویش.

 گه گاهی چلچراغی است عظیم

           همه جا نور دلش گسترده روز به شب آورده.

گه گاهی زندگی رنگ طلاست.این طلا نیست بلاست.

زندگی بیشترین کمرنگ است آب هم آبی نیست بی رنگ است.

      زندگی یک خدا هم دارد که من از او نمی ترسم

         خود او می­گوید مهربان است.مهربان ترس ندارد جانم.

زندگی تابلویست نیمه راه که ز سر منزل مقصود

                     خبر آورد کار او هشدار است.

گر مسافر رهش بیدار است.

زندگی هر طرفش دیوار است گه گاهی درو پنجره ای هم دارد.

کاش می­شد که خدا خانه اش پر پنجره بود.

چند تا کافی نیست همه را باید دید.

قطاری که به مقصد خدا می رفت لختی در ایستگاه

دنیا توقف کرد و پیامبر رو به جهانیان کرد و گفت:

مقصد ما خداست، کیست که باما سفر کند؟

کیست که رنج و عشق توامان بخواهد؟

 
کیست که باور کند دنیا ایستگاهی است٬

                                      تنها برای گذشتن؟

              جز اندکی بر آن قطار سوار نشدند٬

از جهان تا خدا هزار ایستگاه بود.

در هر ایستگاه که قطار می ایستاد،

      کسی کم می­­شد­ قطار می گذشت و

           سبک می شد، زیرا سبکی قانون خداست.

قطاری که به مقصد خدا می رفت،

                                 به ایستگاه بهشت رسید.

اما اینجا ایستگاه آخر نیست.

                                 اما اندکی باز هم ماندند.

        قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند.

 
آنگاه خدا رو به مسافرانش کرد و گفت:

                در ایستگاه بهشت پیاده نخواهد شد.

                     دیگر نه قطاری بود و نه مسافری.