انتظار

ای قوم به حج رفته کجایید... کجایید؟

                معشوق همین جاست، بیایید... بیایید

معشوقِ تو، همسایۀ دیوار به دیوار

 در بادیه، سرگشته، شما در چه هوایید؟

گر صورتِ بی صورت معشوق ببینید

              هم خواجه و هم خانه و هم کعبه شمایید

ده بار از آن راه بدان خانه برفتید

              یک بار از این خانه بر این بام بر آیید

آن خانه لطیف است، نشانهاش بگفتید

              از خواجه آن خانه نشانی بنمایید

یک دستۀ گل کو، اگر آن باغ بدیدید..!؟

             یک گوهر جان کو، اگر از بحر خدایید...!؟

با این همه آن رنج شما، گنج شما باد

            افسوس که بر گنج شما، پرده شمایید

قصه  خود  را  بگفتم  دوش  با   فرزانه ای

گفت    باور می  ندارم  من  چنین  افسانه ای

از درونم   بر زبان  راندم  من  اسرار مگوی

گفت:  یا مستی  برادر جان   و   یا  دیوانه ای

چون  گرفتم  دامنش  را    تا مرا  چیزی دهد

گفت:  بگشا چشم  تا بینی  که خود شاهانه ای

گفتمش یک جرعه ام زآن می بده خندید وگفت:

جام  بر کف  داری و   حیران  پی میخانه ای

گرد او  چرخی زدم   تا  ناگهان  دستم گرفت

گفت: من شمعم  ولیکن   تو  مگر پروانه ای؟

گفتمش    بیگانه ام،  آری؛   ولی    دیوانه ام

گرد خود  چرخی زد و گفتا  که کو بیگانه ای؟

گفتمش  گر نیستم بیگانه  آخر این ز چیست ؟

گفت:   گنجی  در نهان داری   ولی ویرانه ای

آهی از دل  برکشیدم    اشکم  از دیده   چکید

سیل اشک ازدیده اش بر خاک شد  سیلانه ای

در میان موج  و طوفان  هستی ام بر باد رفت

تا    که  در  آن  بحر دیدم    کشتی  علیانه ای

چون درآن کشتی شدم درگوش من آهسته گفت:

نیک  بنگر   تا ببینی   با چه کس  همخانه ای

من  در آن کشتی  ندیدم   جز که  نور ایزدی

« گشت این پس مانده اندرعشق او پیشانه ای»

سیل رفت وموج رفت ومرغ طوفان نیزرفت

یار رفت   و  یاد  ماند   و در دلم   دردانه ای

به نام یکـــتای مهربانم

سالگرد این پیوند بی نظیر خلقت

 بر شیعیان مبارک

درود و صلوات خدا بر جواد الائمه(ع)

 آن هنگام كه باميلادش جلوه زيباى مبارك‏ترين مولود

 را رقم زد و آن هنگام كه باقامت زيباى امامت‏خويش

 قيامتى از شكوه و جلال و عظمت الهى رامتجلى ساخت

 و آن زمان كه در آخر ذى قعده سال 220 هجرى ديده

ازجهان فرو بست و با غروب غمگنانه و افتخار آفرين

خويش تجلى بخش‏آيات جهاد و شهادت گشت.

>>زندگی<<

زندگی تکه کاهیست که کوهش کردیم.

                   زندگی کوه بزرگی است که کاهش کردیم.

                                                      زندگی نیست به جزنم نم باران.

                                          زندگی نیست به جز دیدن یار.

زندگی نیست به عشق حرف محبت به کسی ور نه هر خار وخسی کرده بسی.

زندگی تجربه تلخ،فراوان دارد دو سه پس کوچه اندازه یک عمر بیابان دارد.

زندگی گه گاهی مثل یک کوه بلند است مثل یک کاه سبک.

                         زندگی بیشترین سنگینی است.

زندگی گه گاهی مثل یک شمع می سوزد گرد پروانه خویش.

زندگی بیشترین سوختن است درس آموختن است.

زندگی بیشترین فانوس است لب دریای خیال آویزان

         می­توان آن را دید ونه بیش روشن است به اندازه خویش.

 گه گاهی چلچراغی است عظیم

           همه جا نور دلش گسترده روز به شب آورده.

گه گاهی زندگی رنگ طلاست.این طلا نیست بلاست.

زندگی بیشترین کمرنگ است آب هم آبی نیست بی رنگ است.

      زندگی یک خدا هم دارد که من از او نمی ترسم

         خود او می­گوید مهربان است.مهربان ترس ندارد جانم.

زندگی تابلویست نیمه راه که ز سر منزل مقصود

                     خبر آورد کار او هشدار است.

گر مسافر رهش بیدار است.

زندگی هر طرفش دیوار است گه گاهی درو پنجره ای هم دارد.

کاش می­شد که خدا خانه اش پر پنجره بود.

چند تا کافی نیست همه را باید دید.

قطاری که به مقصد خدا می رفت لختی در ایستگاه

دنیا توقف کرد و پیامبر رو به جهانیان کرد و گفت:

مقصد ما خداست، کیست که باما سفر کند؟

کیست که رنج و عشق توامان بخواهد؟

 
کیست که باور کند دنیا ایستگاهی است٬

                                      تنها برای گذشتن؟

              جز اندکی بر آن قطار سوار نشدند٬

از جهان تا خدا هزار ایستگاه بود.

در هر ایستگاه که قطار می ایستاد،

      کسی کم می­­شد­ قطار می گذشت و

           سبک می شد، زیرا سبکی قانون خداست.

قطاری که به مقصد خدا می رفت،

                                 به ایستگاه بهشت رسید.

اما اینجا ایستگاه آخر نیست.

                                 اما اندکی باز هم ماندند.

        قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند.

 
آنگاه خدا رو به مسافرانش کرد و گفت:

                در ایستگاه بهشت پیاده نخواهد شد.

                     دیگر نه قطاری بود و نه مسافری.

آه...

    اگر آزادی سرودی می‌خواند

      کوچک ،

                                             آبادی است